صد و چهل و ششم غزاى تابستانى نبود . در اين سال عبد الرحمان بن معاوية بن هشام بن عبد الملك بن مروان سوى اندلس رفت و مردم آنجا كار خويش را به دو سپردند ، و تا كنون فرزندان وى ولايتداران آنجا هستند . در همين سال ابو جعفر مسجد الحرام را توسعه داد . گويند سالى پر حاصل بود و سال فراوانى نام گرفت . در همين سال سليمان بن على از ولايت بصره و ديگر توابع آن كه با وى بود معزول شد ، به قولى عزل وى به سال صد و چهلم بود . و هم در اين سال منصور قلمرو عمل سليمان بن على را در بصره به سفيان بن معاويه داد و اين چنان كه گفته‌اند به روز چهار شنبه نيمهء ماه رمضان بود . وقتى سليمان معزول شد و سفيان ولايتدار شد عبد الله بن على و يارانش از بيم جان خويش متوارى شدند و چون اين خبر به ابو جعفر رسيد كس پيش سليمان و عيسى پسران على فرستاد و به آنها نوشت كه عبد الله بن على را پيش وى فرستند و تأكيد كرد كه اين كار را بكنند و مؤخر ندارند و آنها را در بارهء عبد الله بن على ايمنى داد چنانچه راضى شدند و اطمينان يافتند و هم ابو جعفر به سفيان بن معاويه نامه نوشت و اين را به دو خبر داد و دستور داد مزاحم آنها شود و وادارشان كند كه عبد الله و خاصانش را كه همراه وى بودند ، زودتر بفرستند . راوى گويد : پس سليمان و عيسى با عبد الله و همه سرداران و خواص ياران و وابستگانش روان شدند تا پيش ابو جعفر شدند به روز پنجشنبه دوازده روز مانده از ماه ذى حجه . در همين سال ابو جعفر بگفت تا عبد الله بن على را با يارانش بداشتند و بعضى از آنها را بكشتند .